‘The Simple Life’, noemt Jan het liefkozend naarmate de week vordert. Ook ik merk dat het leven in een off-grid minihuis mij rust en levenslust geeft. Eenvoudig leven als de nieuwe luxe.

Wifi: geen, elektriciteit: schaars, stromend water: via een pomp… In mijn vorige blog kon je samen met ons landen op een off-grid paradijsje in Bretagne. En meewandelen langs alternatieve mogelijkheden om in onze dagelijkse behoeften te voorzien. Wat heeft mij nou het meest geraakt aan deze manier van leven? En welke inspiratie nemen we mee voor onze eigen toekomstige plek?

Dichtbij de elementen

Deze plek is stil, echt stil. Het brengt rust in mijn systeem. En biedt volop ruimte voor dierengeluiden. Zo luister ik graag naar de roep van de nachtuilen: WOEH! … Woe-woe-woe-woe. Het is er ook nog echt donker. Tenminste, wanneer het niet volle maan is, zoals in onze week. Op een bewolkte nacht rond nieuwe maan, lijkt het volgens gastvrouw Marianne alsof je in een afgrond stapt wanneer je naar buiten gaat voor een plasje.

Dankzij de grote ramen in onze tiny house kunnen we volop genieten van de hemellichamen die aan ons voorbij trekken. Er hangen alleen bamboe rolgordijntjes, maar zelfs die trekken we vaak op als we in bed liggen. Mijn mooiste ervaring beleef ik als ik rond zonsopgang naar buiten ga. Terwijl het al licht is, scheert een vleermuis voorbij en hoor ik de laatste uilenroep. Zon en maan staan tegelijk aan de hemel als de zangvogeltjes het overnemen.

Water vol levenskracht

De eerste keer off-grid douchen vind ik teleurstellend. ‘Een pisstraaltje’, doe ik live verslag aan Jan, die ik voor de zekerheid heb meegevraagd. Het water heb ik niet genoeg verwarmd en de druk valt ook tegen. Dan is er niet een knop waarmee je even bijstelt. De tweede keer geniet ik al van de warme stralen op mijn huid in de frisse buitenlucht. Ik eindig met een koude emmer water over mijn hoofd en kan de wereld aan.

‘Ik voel me…gerevitaliseerd!’, roep ik als ik terugkom bij de tiny house. Ik snap nu wat Marianne bedoelde. Ik krijg energie van dit water. Hoewel we natuurlijk elke dag dankbaar mogen zijn voor ons leidingwater thuis, vind je daar weinig van de oorspronkelijke levenskracht van natuurwater in terug. Ik beschouw het als een luxe dat Marianne en Wido deze waterbron tot hun beschikking hebben om zich mee te wassen en laven.

hangen in de groentetuin

De tiny house kijkt uit op de organische groente-, kruiden- en bloementuin. Ik hang er graag rond, me verwonderend over het eetbaars dat daar zomaar staat te groeien. Marianne deelt van harte van haar overvloed. Zo koken we met wortels en een groene kool die ze vers voor ons uit de grond trekt. Thee zetten we van zelf geplukte salie en munt. ‘Ik leef op de tuin’, zegt ze op mijn vraag of ze graag tuiniert. ‘Sinds ik hier woon, gaat het heel goed met mij.’ De oefeningen die ze in Nederland moest doen om te aarden, zijn hier overbodig.

Als we net aankomen, blader ik nog enthousiast door de toeristische folders. Ik wil heel graag naar Carnac, een krachtplek in Bretagne met rijen van duizenden menhirs, grote rechtopstaande stenen uit de prehistorie. Maar over de kronkelwegen van Bretagne blijkt dat wel twee uur rijden. Bovendien worden de grote steenformaties met hekken beschermd tegen het toerisme. Onze reisgids raadt daarom aan om een fietstocht te maken langs minder drukbezochte sites aldaar. Pfff, ingewikkeld.

We besluiten onze doelen dichterbij huis te bezoeken. En als we toch een dag op stap gaan naar de prachtige Bretonse kust, blijven we de dag erna gewoon op onze stek. Vanuit bed genietend van het uitzicht als het regent. Mediterend en mijmerend in de groentetuin bij zonneschijn.

paradijs

‘Ik verwonder me er nog elke dag over dat we hier wonen’, zegt Marianne over haar geliefde plek. ‘Vooral omdat we nooit veel geld hebben gehad.’ Ze konden dit land 25 jaar geleden voor een habbekrats kopen. Niemand anders wilde deze lap grond met een vervallen huis zonder aansluiting op water, gas en licht. Wido bouwde door de jaren heen zelf de tiny house en de houten huisjes met veranda waar zij zelf hun intrek hebben, grotendeels met tweedehands materiaal.

Zouden wij ook zo willen en kunnen leven? Tiny en voor een deel zelfvoorzienend? ‘The simple life makes me feel alive!’, concludeert Jan na onze week. Zo ervaar ik het ook. Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om in directer contact met het water te zijn, door alles wat ik gebruik zelf te pompen en te verslepen. En om een groentetuin voor de deur te hebben, waarmee je deels in je eigen eten kunt voorzien.

Van Wido horen we dat het hard werken is. Huizen bouwen, houthakken, zorg dragen voor de plek. En daarnaast werken als beeldend kunstenaar en zorgen dat er genoeg geld binnenkomt. In mijn ideale leven ben ik halftime schrijver en werk ik halftime buiten. Zou dat kunnen? Binnenkort ga ik naar de Vogezen voor een volgende stap in mijn onderzoek!

Meer info

Ben je benieuwd om deze plek zelf te beleven? Bij Wido en Marianne Blokland kun je terecht voor meer informatie: mariannebloklandschilling@gmail.com (door een bescheiden internetverbinding laat het antwoord soms een paar dagen op zich wachten).

Off-grid in ‘Naar de Aarde’

‘Door af en toe te verblijven in het  off the grid recreatiebos in Dalfsen, heeft mijn eigen groene avontuur een enorme boost gekregen. Zelfvoorzienend leven bracht mij meer in contact met de Aarde.’

Monique Falk

Groene cadeautip: Het boek Naar de Aarde is een inspirerend cadeau voor mensen die een nieuwe weg (willen) inslaan  Je kunt het overal bestellen.

Naar de Aarde agendatip

“Het valt me op dat diepere verlangens en essenties vaak meerdere jaren nodig hebben om tot bloei te komen. Alsof ze in het eerste jaar vooral aan de oppervlakte komen en aanvaard worden en het jaar erna vorm kunnen krijgen of zelfs het jaar daarna.”

Saskia op de Weegh organiseert de Expeditie NieuwjaarsEssenties 2024: een ontdekkingstocht in de natuur naar je diepste verlangens voor het nieuwe jaar en deze vangen in een brief aan jezelf.

Tekst in Essentie

Voor hetkanWEL schreef ik ‘Hester kiest voor een pipowagen’. Daarin vertelt Hester hoe zij zich door off-grid te leven een wilde vrouw voelt, omdat ze voor veel dagelijkse dingen naar buiten moet. Bij Tekst in opdracht kun je het lezen.

 Blog

Wil je mijn reis Naar de Aarde volgen? Via de knop ‘Follow blog by email’ (rechtsboven in dit scherm) blijf je op de hoogte van nieuwe blogs.