Mijn boek is niet meer te bestellen in de boekhandel. Even slikken. Of hoef ik daar niet zo rouwig om te zijn? Een onderzoek naar de liefde voor mijn eerste boek.

‘Ik heb iets héél leuks te vertellen’, zegt mijn vriend bij aankomst. Ik mag raden.
Heeft het iets met Frankrijk te maken, zeg ik hoopvol. Mis.
Goed nieuws voor zijn woongemeenschap in België dan? Nope.

Tijd voor een hint: ‘Het gaat over iets dat je altijd blij maakt.’
Soms moet je gewoon even gaan plassen als je het niet meer weet. Zodra ik het toilet bezoek en uit mijn hoofd ga, komt het als een lichtstraal binnen. Mijn boek. Het gaat over mijn boek! Raak.

Ongekend genoegen

Jan vertelt over zijn gesprek met twee zussen die zijn woongemeenschap bezoeken. Dat hij op het punt staat om naar zijn vriendin in Amsterdam te gaan, die overigens ook een boek schreef. De dames willen Naar de Aarde wel zien en kopen vervolgens allebei een exemplaar. Ze noteren bovendien mijn webadres, zodat ze mij na het lezen een reactie kunnen sturen. Als bewijs haalt Jan twee briefjes van twintig tevoorschijn. ‘Echt?’, straal ik.

Zo’n (bijna) face-to-face verkoop van mijn boek blijft een ongekend genoegen. Iemand ontmoeten die zich aangetrokken voelt tot mijn boek. Iets waar ik zoveel ziel en zaligheid in gelegd heb. En die nog de moeite neemt om er na afloop op te reageren ook.  

tot in Sint-Niklaas

De verkoop van Naar de Aarde via de boekhandel voltrekt zich daarentegen anoniem en buiten mijn zicht. Ook bijzonder natuurlijk! Dat volslagen onbekenden mijn creatie op het spoor komen en herkenning ervaren. Mijn uitgever licht daar jaarlijks een tipje van de sluier van op, door mij een overzicht van alle verkopen via de winkels voor te schotelen.

Deze verlopen via het Centraal Boekhuis (CB), het centrale magazijn dat boeken opslaat en ervoor zorgt dat ze bij de (online) winkels terechtkomen. In zo’n CB overzicht zie ik precies waar, wanneer en hoeveel Naar de Aardes er zijn verkocht. Magisch toch, zo’n inkijkje hoe Naar de Aarde zich door het land verspreidt en zelfs een uitstapje maakt naar Sint-Niklaas in België.

Je boek zelf verkopen of via de winkel

Dit jaar verloopt ons begin-van-het-jaar gesprek anders. In 2023 zijn er via het CB maar 18 Naar de Aardes verkocht. Dit aantal weegt niet op tegen de kosten voor opslag in het CB, meldt mijn uitgever. Daarom stoppen ze met verspreiding van mijn vierjaar oude boek. Ik mag het nog wel zelf verkopen. ‘Even verwerken, hoor’, zeg ik eerlijk en laat een stilte vallen.

In de stilte voel ik de teleurstelling in mijn lijf, terwijl mijn hoofd gelijk probeert er een positief verhaal van te maken…

• Aan het zélf verkopen van mijn boek beleef ik toch het grootste plezier?
• Bovendien houd ik er als auteur ook financieel meer aan over (30 % inkoopkorting bij eigen verkoop tegen 11% royalty’s via het CB).
• Verder verlopen de meesten winkelverkopen via de online giganten en hoe verantwoord is dat? In de ‘Nieuwe Tijd’ doen we dat toch liever anders? Zoals Tessa Smits treffend zegt die haar zelf uitgegeven boek als een tierelier verkoopt: ‘Die dikke blauwe meneer lijkt me al verzadigd genoeg.’
  (Eyeopener: deze meneer ontvangt 42 % van de boekverkoop, de auteur dus 11%)

Tussen ware vervulling en ego

Hoe mijn instant hulptroepen ook hun best doen, de domper blijft rondzingen. Wat betekent dit markeerpunt in de relatie tussen mij en mijn eerstgeboren boek? Waarom maakt het verkopen van mijn boek me eigenlijk zo blij? Hoe dun is die lijn tussen bezielde vreugde en ordinaire egostreling? Tijd voor wat zelfonderzoek!

Ik heb me al vaker afgevraagd waarom het verkopen van mijn eigen boek mij zo bezighoudt, terwijl ik er haast niets mee verdien. ‘Alles voor het boek!’, schreef ik ooit over mijn ijver om het op de markt te brengen (Ruimte vragen II: in de boekhandel).

Het voelt als een groot cadeau, iets dat zo eigen voelt met de wereld te kunnen delen. Om met precies dát wat ik wil bijdragen, anderen te inspireren. Het blijkt de ultieme vervulling. Tegelijkertijd voelt zo’n persoonlijk hartsgedragen project ook fucking kwetsbaar. In onze diepste verlangens liggen onze diepste angsten besloten. ‘Als er geen hond op zit te wachten, wat zegt dat dan over mij?’

this is it

Nouja, dan ben ik nog steeds dezelfde prachtige persoon! Met de moed om haar hart te volgen en bezielde talent in te zetten. Een nederige houding helpt ook: alsjeblieft wereld, dit is wat ik te geven heb. Het resultaat laat ik los. Zoals mijn tante Ria Borkent bij de lancering al zei: het boek gaat straks zijn eigen weg. Die weg probeer ik te volgen!

Hoe ga jij om met faalangst en teleurstelling?

Agenda ‘Naar de Aarde’

Deze lente zijn mijn boek en ik te vinden op:

23 maart Het Lentewende Festival in de Biotoop in Haren (Gr.)
21 april Natuur- en Milieumarkt in het Sarphatipark in Amsterdam

Omgaan met teleurstelling in Naar de Aarde

‘Als ik de ervaring van kwetsbaarheid toesta, ben ik geen winner en ook geen loser. Het is niet aan mij. Ik kies mijn weg zoals ik denk dat goed is, en hoe het uitpakt heb ik niet in de hand.’

Laura Vegter

Groene cadeautip: Het boek Naar de Aarde is een inspirerend cadeau voor mensen die een nieuwe weg (willen) inslaan Je kunt het bij mij bestellen, desgewenst schrijf ik er ook een persoonlijke boodschap in.

 Blog

Wil je mijn reis Naar de Aarde volgen? Via de knop ‘Follow blog by email’ (rechtsboven in dit scherm) blijf je op de hoogte van nieuwe blogs.