‘Hoe gaat het, buurvrouw? Alles goed?’ vragen mijn Marokkaanse buren steevast als we elkaar op de stoep treffen. Ik antwoord dan niet geheel naar waarheid, dat snapt iedereen. Maar ook in een intiemer gesprek sla ik de plank soms mis.

Ik verzand al snel in een verhaal over hoe het met mij gaat. Herken je dat? Aan de oppervlakte klopt het wel, maar deep down eigenlijk niet. Ik doe dat niet bewust, al vind ik ook mijn halve waarheden vaak al openhartig genoeg. Nee, het komt doordat ik die verhalen ook steeds aan mezélf vertel.

Geen probleem toch, zou je zeggen. Dat ik niet bij elk burenpraatje full disclosure geef, of bij iedere intiemere uitwisseling de waarheid op de kop sla. Alleen klopt de reactie die ik terugkrijg dan ook niet helemaal. Mijn gesprekspartner bevestigt mijn (oude) niet kloppende verhalen, waardoor ik in verwarring achterblijf.

Hoe gaat het dan écht met mij? Hier volgt een poging om de naakte waarheid te ontrafelen. En gelijk ook maar te delen. Met als toetje een onverwachte ontmoeting die mij leert om een betere vraag te stellen.

Vacancy

Op dit moment vertel ik het verhaal dat ik structuur mis. Dat ik verlang naar het houvast van een solide baan, met kantoortijden en collega’s die me ‘erbij houden’. Dat ik als freelancer gewoon niet gedij, zelfs depri raak van een zee aan vrije ruimte. Dat er daardoor te weinig uit mijn handen komt, zoals het schrijven van een nieuwe blog.

Het gevolg van dit verhaal is dat ik naarstig op zoek ga naar een oplossing. Net als mijn gesprekspartner. Want dit kan toch niet de bedoeling zijn? Misschien een simpel baantje erbij? Of een nieuwe opdrachtgever? Een co-working groepje van freelancers dan? Of leuk vrijwilligerswerk? Ik heb het allemaal geprobeerd.

Op zoek naar de uitgang

Blijkt alleen dat dit niet werkt, deze wegen-naar-buiten lopen steeds dood. Waarna oude bekenden als Vertwijfeling, Verdriet en Eenzaamheid me thuis trouw weer opwachten. Ik denk omdat die oplossingen reddingsboeien zijn, waar ik me aan wil vastklampen. Ga jij eerst zelf maar leren zwemmen, zegt het Leven. The way out is in, zegt zen monnik Thich Nhat Hanh.

En wat zegt die waarheid diep van binnen dan? Dat ik op dit moment niet zoveel zin heb om te werken of schrijven. Dat die lege ruimte die ik als freelancer en mens ervaar, oeroude thema’s naar boven brengt als wat-doe-ik-hier en hoor-ik-er-wel-bij en ben-ik-wel-goed-genoeg. Ze grijpen deze kans met beide handen om nog een keer aangekeken te worden. Best lastig om te aanvaarden!

Vergeten vestje uit de Vogezen

Een onverwachte ontmoeting helpt mij hierbij. Na een vakantie op een boerderij in de Vogezen, neem ik een jasje mee terug dat een vorige gast heeft laten liggen. Zij komt uit Monnickendam en dat ligt toch vlak bij Amsterdam, vraagt onze gastvrouw. De vrouw in kwestie blijkt zelfs in de Amsterdamse Linnaeusstraat te werken, vijf minuten bij mij vandaan.

Zo staat ze op een middag aan mijn deur. Al gauw blijken we meer gemeen te hebben dan alleen de vakantiebestemming. Ook zij heeft haar werk in de zorg op een laag pitje gezet, met het doel een nieuwe levensinvulling te vinden in de natuur. Tot mijn verrassing begint ze over mijn boek Naar de Aarde. Ze heeft het uit zo’n minibieb gevist en het heeft nu een vaste plek op haar nachtkastje. ‘Ik ga het niet terugzetten hoor, het biedt mij zoveel positieve inspiratie. Dankjewel voor het schrijven!’

Vrije vogel

Nu is ze mij tot steun. Ik grijp mijn kans en vraag hoe zíj omgaat met al die vrijgekomen tijd. En of zij zich soms ook een loser voelt, zo zonder betaalde functie en vaste bestemming? Ze heeft zich sinds kort bevrijd van dat minderwaardige gevoel, vertelt ze opgewekt. ‘Ben ik zonder mijn betaalde baan opeens minder waard? Ik vind mezelf nu stoer en een vrije vogel!’

‘Deze tijd gaat juist over doen waar je hart ligt’, licht ze toe. Om zichzelf daaraan te herinneren, heeft ze een kaartje naast haar bed staan. Ga doen wat je leuk vindt, staat erop. En dan zegt ze het: ‘Ik vraag me bovendien telkens af: wat wil er geleefd worden? Dat is mijn kompas.’

Voor mezelf concludeer ik dat ik geen slachtoffer ben van de omstandigheden, dat ik altijd kan kiezen. En dat de keuze van freelanceschrijver nog steeds als mijn pad voelt. Al blijkt dat niet altijd makkelijk en leuk te zijn, ook dat wil dan geleefd worden. Waarachtige ontmoetingen sterken me daarin, soms via wonderlijke wegen. Zo pikte deze vrouw mijn boek op uit de minibieb van mijn oom Ate Vegter in Monnickendam!

Deze blog draag ik op aan Ate, die mijn schrijverschap altijd stimuleert.

***
Nessi Gomes – As You Will

“Here I am, completely yours
Do as you will with me
I’ve come empty, I surrender
My heart is at your mercy”

Advies van Bob Radstake in ‘Naar de Aarde’

Ga voor een ‘all-in’ leven…

‘Bij keuzes stel ik mezelf de vraag: klopt het bij wat ik wil? Dat werkt voor mij beter dan de vraag: voel ik me nu blij – want een gevoel is maar tijdelijk.

Mij gaat het er niet om dat het goed voelt, maar of het diep voelt. Als je buik begint te gieren door iets moois of iets engs, dat is het leven.’

Tekst in Essentie

Voor Ons Pensioen schreef ik een artikel over lessen in zingeving van mensen die dicht bij de dood staan: ‘Wat de dood ons vertelt over het leven’. Bij Tekst in opdracht kun je het lezen.

 Blog

Via de knop ‘Follow blog by email’ (rechtsboven in dit scherm) blijf je op de hoogte van nieuwe blogs.