Er bestaat op deze Aarde een plekje waar ik mijn hart aan heb verpand. De Wolvenvallei, vlakbij ECOlonie in de Vogezen. Deze geliefde plek voelt alsof ik een kerk betreed. Een heiligdom in de natuur.

Het feest begint al op de weg ernaartoe, zodra ik het hekje van het ECOlonie terrein achter me dichtklap.  Tijdens deze wandeling door een poort van een jonger loofbos begint mijn hart te zingen. Als ik aankom op een bredere bosweg, zie ik de verscholen ingang naar de Wolvenvallei. Amen.

Opeens sta ik in een magische wereld vol robuuste rotspartijen en torenhoge naaldbomen. Met bedden frisgroen verend mos waar ik me in wil laten vallen. In het hart stroomt een ruisend riviertje.

Klimmend en klauterend volgen mijn blote voeten het geitenpaadje langs het water. Onderweg ontmoet ik bomen die ik begroet als oude bekenden. Wanneer ik langs hun stammen omhoogkijk, zie ik een klein stukje blauwe lucht met fluffy wolken. In de Wolvenvallei voel ik me volledig omhuld en ingebed. In de Wolvenvallei voel ik me thuis.

Het gekke is dat ik bij het weerzien van een geliefde niet alleen vreugde kan ervaren, maar ook verdriet. Omdat ik me dan pas realiseer hoezeer ik iets gemist heb. Het contrast tussen dit paradijs en ‘de wereld daarbuiten’ lijkt opeens zo groot. De moed zakt mij zelfs in de schoenen.

In de gewone mensenwereld met haar dikke, ondoordringbare materie voel ik mij niet zo op mijn gemak. Hoe pas ik mijn eigen subtiele elfenenergie daar in hemelsnaam in? Hoe blijf ik aanwezig in mezelf, in een omgeving waar mijn voelsprieten uit en mijn alertheid aan staan?

Hier in de Wolvenvallei hoef ik geen moeite te doen om te zijn. Alle energieën voelen helder, puur, neutraal. Onbeladen. Ik kan er ontspannen en juist dat stemt mij verdrietig.

Gelukkig ontvang ik in de natuur ook veel bemoediging. Mijn lievelingsbomen voelen als grote broers, die zeggen: jij kan dit. Jij hebt net zoveel kracht als wij en hoort hier net zo thuis! Ook het riviertje stelt me gerust. Ik kan altijd bij haar terecht om me te ontdoen van ballast.

En dan heb ik de waterval nog niet gehad. Door alle regenval is ze aangezwollen tot een kracht die ik in de zomer niet eerder zag. Ze helpt me om mijn emoties te ontladen. En ik besluit: ik ga al die verwarring van me afspoelen! Jan en ik klauteren de helling naar beneden en gooien hup onze kleren uit.

Ik schrik terug van de kracht waarmee het water op de stenen klettert. Durf ik? Jan gaat mij voor. Dan breng ik voorzichtig mijn heupen onder het watergordijn, mijn rug, mijn benen… Ledematen en blokkades laat ik schoonspoelen. Een wedergeboorte. Opeens voel ik hoe stevig mijn voeten op de stenen onder mij staan. Hoe ik deel uitmaak van het geheel.

Rechtop en met nieuwe levenskracht loop ik ‘de wereld’ weer in. Ik denk terug aan de wonderlijke ontmoeting aan het begin van de Wolvenvallei, met een mens. Een voorbijganger die mij herkent van een boekbeleving die ik eens gaf. Mijn allereerste nota bene, ruim vier jaar geleden in ‘t Natuurlijk Huus in Raalte.

Met ontbloot bovenlijf en op barefoot schoenen stapt hij moeiteloos het riviertje over via een paar afgevallen takken. Hij is duidelijk net zo thuis in de Wolvenvallei als ik. Aan de overkant draait hij zich nog eens naar me om en ik zie twee heldere ogen. “Zo fijn dat je verhalen over alternatieve manieren van leven hebt opgetekend”, zegt hij. “Dankjewel.”

Ook de mensen sterken mij vandaag. Ik ben deel van het Geheel en lever mijn unieke bijdrage.

Boek ‘Naar de Aarde’

‘Na twintig jaar zei ik de woestijn vaarwel en vond een nieuwe missie in het Altajgebergte in Siberië. Daar kwam ik in contact met culturen waar iedereen bijzondere verschijnselen waarneemt als natuurgeesten en krachtplekken, behalve ikzelf. Dus ik dacht: zijn zij nou gek, of ben ik te beperkt? Dat ben ik gaan uitzoeken.’

Arita Baaijens

Groene cadeautip: Het boek Naar de Aarde is een inspirerend cadeau voor mensen die een nieuwe (groene) weg inslaan Je kunt het bij mij bestellen, als je wil schrijf ik er met plezier een persoonlijke boodschap in.

Tekst in Essentie

Voor Bodhi onderzocht ik hoe we authentiek verbinding kunnen maken met onze medemens in het artikel: ‘Als contactclown laat ik juist de ander stralen!’ Bij Tekst in opdracht kun je het lezen.
Deze zomer sta ik open voor nieuwe schrijfklussen 🌼

Blog

Wil je mijn reis Naar de Aarde volgen? Via de knop ‘Follow blog by email’ (rechtsboven in dit scherm) ontvang je mijn nieuwe blogs.