Ruimte vragen II: in de boekhandel

Een plek vragen in de kolommen van een tijdschrift is één ding. Live met mijn boek een winkel binnenlopen met de vraag of ze het willen verkopen, lijkt ondenkbaar. ‘Alles voor het boek’ deel 2.

Als ik met mijn moeder de Blokker inloop, grijpt ze de eerste de beste verkoper in de kraag om te vertellen wat we zoeken. Zelf loop ik liever ettelijke rondjes door de winkel, voor ik opgeef en om hulp vraag. Als het even kan, vermijd ik om in de openbare ruimte iets van mijn beweegredenen en noden prijs te geven. Flyers ophangen voor een vereniging tijdens mijn studententijd? Vreselijk. Op LinkedIn zetten dat ik werk zoek? Na-ah. De weg vragen op een onbekende plek? Alleen bij hoge nood.

Ik verbreek niet graag de onzichtbare, stilzwijgende barrière tussen mij en de onbekende buitenwereld. Laat staan dat ik op een winkelmedewerker afstap, mij als schrijver bekend maak en vraag of mijn boek in het assortiment past. Toch lijkt dat de enige manier om mijn boek in de wereld te helpen: mezelf openbaren.

Mijn eerste keer

Mijn vuurdoop vindt plaats in de Java Bookshop in de Indische Buurt van Amsterdam Oost. Een vriendin helpt mij met een voorzetje. Uit eigen beweging informeert ze in haar vaste boekenwinkel of ik eens langs mag komen met mijn boek. Op een woensdagochtend na mijn hardlooptraining in het nabije Flevopark, zie ik mijn kans schoon. Ik zie er na deze inspanning misschien niet op mijn best uit, wel voel ik me krachtig.

De medewerkster kijkt op van haar schikwerk aan een boekentafel. Ze bladert mijn boek even door. Beantwoord mijn vraag dan vriendelijk en zakelijk. Of ik in consignatie wil verkopen door een stapeltje achter te laten? Of is mijn boek verkrijgbaar via het Centraal Boekhuis en zal ze een exemplaar bestellen? Ik kies voor het laatste. Dan beken ik dat ik dit voor het eerst doe, een winkel binnen gaan met mijn nieuwe boek. Het blijkt dat deze buurt in Oost veel schrijvers kent. In de Java Bookshop zijn ze bekend met auteurs die hun boek komen laten zien!

Boek in de boodschappentas

Nu de kop eraf is, herhaal ik deze heldendaad bij onder andere Linnaeus Boekhandel, spiritueel centrum De Roos in het Vondelpark en krakersboekenwinkel Fort van Sjakoo aan de Jodenbreestraat. De moeilijkste plek om mijn vraag te poneren, blijkt mijn eigen vertrouwde biowinkel om de hoek. Dat ze mij van gezicht kennen, maakt het gek genoeg lastiger om de barrière te doorbreken. Met een bonzend hart en een stapeltje Naar de Aarde in mijn boodschappentas, vertrek ik op mijn missie.

“Je hoeft het alleen te vragen als de zoon er is”, zeg ik tegen mezelf. De eigenaar zelf vind ik nogal spannend. Met een mengeling van teleurstelling en opluchting constateer ik dat zoon M. die dag nergens te bekennen is. Tot ik in het laatste straatje voor de kassa bijkans over hem struikel, waar hij geknield het onderste schap bijvult. Diep ademhalen. Springen. “Ja hoor, ik wil wel een stapeltje neerleggen”, reageert hij terwijl hij mijn boek inkijkt. “Wil je ze gelijk afrekenen of zal ik een factuur sturen?”

Ekodis
Naar de Aarde in Ekodis

De moed om contact te maken

Thuis drop ik de boodschappentas en zak neer aan tafel. Ik wuif mijn angst niet weg als silly en onnodig, maar laat de uitkomst goed tot me doordringen. Ze maken ruimte voor mij, zoals Eveline zei (Ruimte vragen I). Letterlijk. Opeens huil ik tranen met tuiten. De wereld is zo kwaad nog niet, wanneer ik de moed kan opbrengen om contact te maken. Con-tact, met aanraking. De denkbeeldige barrière doorbreken, me laten (aan)raken. Dan blijkt er gewoon ruimte te zijn. Niet altijd natuurlijk, maar op heel veel plekken wel.

Ik ontdek dat mensen het zelfs waarderen als ik me kwetsbaar opstel door iets van mezelf te laten zien. “Aan iedereen je mooie boek laten zien, hè”, roept de medewerkster van Java Bookshop me na. “Kom het in ieder geval nog een keer vragen”, moedigt een verkoopster van Linnaeus me aan, wanneer de betreffende inkoper afwezig blijkt. “Als je je hart blijft volgen, gaat het wel rollen met je boek!”, zegt de aardige medewerker van De Roos winkel. Al pratend loopt hij met me mee naar de uitgang, alsof hij me met tegenzin laat gaan.  

Misschien is dat de clou. Als je jezelf laat zien, je enthousiasme uit en aangeeft wat je nodig hebt, maken mensen graag plek voor mij. En voor jou!

De Roos
In spiritueel centrum De Roos

Met dank aan…

Deze winkels ruimden plek in voor Naar de Aarde:

Java Bookshop, Amsterdam
Fort van Sjakoo, Amsterdam
De Roos winkel, Amsterdam
Ekodis, Amsterdam
Zaailing, Amsterdam
ECOlonie, Frankrijk
Hof van Moeder Aarde, Neede
Libris Boekhandel Van der Meer, Noordwijk
De Permacultuur Boekcollectie, online
Groene Boeken Shop, online

Van der Meer
In goed gezelschap bij boekhandel Van der Meer

Tip voor 2021

coverdef_metlijn_LR“Ik moedig mensen aan om de ruimte te nemen om hun gevoel te volgen. Probeer het maar, ook al is het iets dat anderen misschien niet begrijpen. Neem die ruimte voor jezelf, want daarvoor ben je geboren,” aldus Bob Radstake in Naar de Aarde. Een mooi cadeau voor inspiratie en levenskunst in het nieuwe jaar.

Het boek Naar de Aarde is overal te bestellen

Blog Naar de Aarde

Via de knop ‘Follow blog by email’ (rechtsboven in dit scherm) blijf je op de hoogte.

Tekst in Essentie

Ik schrijf teksten in opdracht voor websites, nieuwsbrieven, tijdschriften.
Op deze pagina vind je ook de recente publicatie: ‘Schrijf je boek zonder writer’s block’. PUMBO, januari 2021

5 reacties

  1. Ik heb er weer van genoten!!! Om met je mee te mogen, boekwinkel in, boekwinkel uit. Ik moet terugdenken aan de tijd dat ik zelf kaarten maakte, waarmee ik ook langs boekwinkels ging. Sommige namen er een paar ‘in consignatie’. Een woord dat ik op die tochten heb leren kennen. liefs, Eveline

    >

    Like

  2. Ik zie het helemaal voor mij. Hoe je jezelf overwint en verrast bent dat er ook plek is voor jou. En dat is de mooie boodschap van je boek ‘Er is plek voor iedereen die kiest om z’n hart te volgen, sterker zelfs, er wordt op gewacht’…
    Dichtbij de natuur, dichtbij je zelf…
    Alle liefs en trots dat ik je mag kennen!
    J.

    Like

  3. Lieve Lau, wat is dit weer een prachtig verhaal. Wat dapper dat je dit doet en wat fijn dat je zo ontvangen wordt. Het gaat natuurlijk om de inhoud maar hoe je het beschrijft is zo invoelend en meeslepend. Ik zeg het nog maar weer eens: je hebt een groot schrijftalent net als je vader en je opa. Warme groet, Els

    Like

Laat een reactie achter op Laura Vegter Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s